the chick that writes

Come away with me

2010-07-12T11:32:00.000-07:00

Liefde, het lijdend voorwerp van vele boeken, liedjes en gedichten.
Ik kan verdomme niet even naar de supermarkt om de hoek of ik word ermee geconfronteerd.
Want ja, liefde is waarvoor de mens leeft.

Op de één of andere manier storten we ons steeds weer in nieuwe relaties, verpanden we ons hart weer en geven we de chemische stofjes toestemming om vrijuit door ons lichaam te razen zijnde het TT assen.

Maar wat we iedere keer lijken te vergeten, is hoe afschuwelijk het mis kan gaan. Zo naar, dagelijkse ruzies om niets, sexloze huwelijken, een liefde die passioneel begint en die uitgroeit tot een broer-zus relatie, het hekele onderwerp monogamie waarmee velen de mist ingaan enz.

God, en dan is het uit. Janken, tegen iedereen aanzeuren, zuipen, in een boze bui dramatisch alles wegpleuren wat je aan de ander herinnert. En vaak nog lange tijd de gemene steken die je voelt als je denkt aan wat is geweest. Iedere verbroken relatie is een flinke kras op je roze bril tot je geen kut meer ziet, en uiteindelijk wordt het moeilijk nog te geloven in echte, ongecompliceerde liefde.
Wekenlang verafschuw je alle romantische nummers die je voorbij hoort komen, ga je bijna over je nek als je een verliefd stel ziet.

Tot dat moment. Het moment waarop er zonder dat je het door had iemand ineens een stiekem plaatsje heeft ingenomen in je gedachten. Je glimlacht schaapachtig bij een nieuw smsje, lovesongs krijgen weer betekenis en ’s avonds voordat je in een droom wegvalt denk je aan wat zou kunnen zijn.

Wat het precies is, weet je niet. Maar van de week bel ik mijn opticien voor een nieuwe bril. Knalroze graag.

another shot

2010-07-12T10:57:00.000-07:00

Tijd voor een frisse start.

Uiteraard is mijn droom nog steeds een immens succesvolle blog, met dagelijks duizenden bezoekers die het allemaal hilarisch en fabulous vinden wat ik hier neerkalk, maar in de realiteit valt het nog best tegen allemaal. Misschien had het ook met mijn nihile inzet te maken.

Intussen schrijf ik me nog steeds een breuk, en bedacht me dat ik nu maar eens een echt goede poging moet gaan doen. Dus bij deze.

We hebben het WK verloren, er is 3 kilo van mijn reet af en de relatiestatus staat weer op vrijgezel.

Gelukkig ben ik nog steeds een optimistische pessimist met een sarcastische kijk op de wereld. Sommige dingen veranderen nooit

Bejaarden willen koekjes!

2010-01-12T17:05:00.000-08:00

Ik ben een trouwe nieuwsvolger.

Wanneer ik 's morgens college heb sleep ik mezelf uit bed, naar de bank waar ik nog even moet bijkomen. En dan gaat de tv aan, het nieuws!

het RTL nieuws, het NOS journaal? Het maakt me allemaal niet uit, ik ben een regelrechte nieuwshoer.

Gedurende de dag voed ik mijn dirty needs met nu.nl en fok.nl

En op fok.nl viel me vandaag dit nieuwsbericht op:

Bewoners van twee verzorgingshuizen in Roermond zullen het voortaan zonder koekjes bij de thee of koffie moeten doen. Deze maatregel is volgens de directie genomen op verzoek van de Adviescommissie Cliëntenraad. De koekjes zouden niet gezond genoeg zijn. De raad geeft namelijk de voorkeur aan gezonde voeding, maar of de bewoners van de verzorgingshuizen voortaan een stuk fruit bij de thee of koffie krijgen is niet bekend.

De cliëntenraad stelt echter dat er op 19 januari nog gesproken moet worden over het invoeren van de maatregel. Volgens Ine van Kempen, dochter van een bewoonster van een van de twee verzorgingshuizen, zijn de koekjes al geschrapt. Ook het personeel van de verzorgingshuizen is het niet met de maatregel eens. Van Kempen: "Het personeel en ik vinden het schandalig. Mijn moeder kan zelf niet meer naar de winkel."

Holy fuck. Oorlog in waar dan ook, hongersnood, tsunami's oke, maar GEEN KOEKJES?

Note to myself: koksmuts op, uitzoeken hoe de oven werkt, een lading koekjes bakken waar je u tegen zegt en dan: hop met de trein naar roermond!

Dan ben je 90+, zit je na een lang leven (WO II, u were there!) in een leunsteul en dan moet je het doen met een appeltje.

Waar gaat het heen met de wereld..

Chatroulette part I

2010-01-12T16:25:00.000-08:00

msn is so 2005.

Ik sta de hele dag online, terwijl ik college volg/eet/tv kijk/huiswerk maak/you name it, maar erg actief ben ik verder niet.

De paar mensen waar ik graag mee praat zie ik al in het echt, sms ik, bel ik, krabbel ik of facebook ik. En gesprekken met vage kennissen verlopen altijd min of meer volgend dit intellectuele concept:

jij: Hoooii
ander: Haay
jij: hoe ist?
ander: Ja goed! Met jou
jij: Ja ook goed hoor

....(radiostilte)

Maar toen was daar Omegle. Hurray!
Een site waar je met random mensen chat. Ik ben er een week mee zoet geweest. In die week heb ben ik 3459x gevraagd of ik geil was, en verder heb ik mezelf opgeworpen als relatietherapeute voor een amerikaans meisje dat net een week getrouwd was en al spijt had. Wie weet heb ik haar leven nog veranderd. En voor die 3459 seksueel gefrustreerden? Ach, vast wel gewoon mensen die wèl botergeil waren.

Maar ook Omegle begon te vervelen. Even is het stil geweest, maar nu is er Chatroulette. Hetzelfde principe als Omegle, maar dan met mic en cam. dolletjes.

Nu wil het zo zijn dat ik geen cam heb. Ik had mijn laptop al drie maanden toen ik die conclusie trok. Op webcamhoogte zat namelijk wel een zwart "dingetje".
Maar die mensen bij Packard Bell hebben me gewoon genaaid, want het "dingetje" is hetzelfde verhaal als al die lege knopjes in mijn auto. Zo van "kijk eens wat de eindeloze mogelijkheden zijn!" en dan ben ik all excited en dan is het van "o that's right, jij hebt de cheap ass versie zonder extra's."

Maar ik zou geen student zijn als ik geen huisgenoten had.
Missie: de laptop van mijn huisgenoot innemen, en me daar helemaal rot op Chatrouletten. Dit wordt echt mijn missie. Ik zal me door alle piemels heen slaan!

to be continued..

Jij

2010-01-12T08:14:00.000-08:00

Jij.

Jij bent jij. Ik ben ik. Ooit waren we samen wij.
Tenminste, dat dacht ik. Achteraf besef ik dat we nooit wij waren. We waren nooit gemaakt om wij te zijn. Als water en olie. Je kunt schudden wat je wil, uiteindelijk vormen beide vloeistoffen een eigen afzonderlijke laag.
Mijn hoofd op jouw schouder. Je streelt mijn gezicht, mijn lippen, mijn haar. Je kijkt me aan. Ik kijk terug. We kijken zoals alleen verliefden naar elkaar kijken. Vreedzaam, liefdevol, tevreden.

Mijn hoofd op jouw schouder. Huilend, jankend, stikken in tranen van frustratie. Ik klamp me aan je vast. Je duwt me tegen de deur, schreeuwt in mijn gezicht en bespot mijn tranen. Waarom? Waarom maak je mij steeds verder kapot? Waarom misbruik je mijn oprechte liefde?
Je hebt me verstikt. Als een drenkeling in mijn liefde voor jou heb je me onder geduwd. Nooit eerder ben ik zo dichtbij iemand geweest, die me zo’n eenzaamheid liet voelen.

En nu is het stil. De gedachte aan jou maakt me nooit vrolijk. Ik vraag me af of je dat ooit wel gedaan hebt. Ik ben opgelicht door mijn eigen gevoelens.
Mijn hart ligt niet meer in duizend stukjes. Maar de onschuld is voor altijd weg.
In de plaats daarvoor bracht je me achterdocht en wantrouwen.
Op sommige momenten komt het allemaal weer terug. Speelt het zich af als een film. Soms is het net een kaskraker. De mooiste momenten in slow motion, begeleid door pianomuziek. Soms is het net een slechte B-film waarin zelfs de acteurs er niet in geloven.

Ik loop alle momenten af. De goede. De slechte. Nog meer slechte. En ik voel me leeg. En dan vraag ik me af hoe jij je voelt. Of het je pijn doet dat ik er niet meer ben. Dat dagen, weken, maanden voorbij gaan zonder mij. Zonder mijn stem of aanraking. En op die momenten, hoop ik dat het je net zo’n pijn doet. Ik pijn, jij pijn.

Zijn we toch nog een beetje wij.

2010-01-11T12:36:00.000-08:00

Ik kan me nog goed herinneren dat ik op mijn twaalfde verjaardag the sims kreeg voor op de pc.

Binnen no time was ik hooked en spendeerde ik uren aan het bouwen en inrichten van de huizen. Met verschillende codes lekker valsspelen, en zo het hele huis volbouwen met de duurste spullen.

Toen ik op kamers ging was het meer een kwestie van zoveel mogelijk ikea-zooi op een paar vierkante meter krijgen dan van sfeervol inrichten.

Maar, er komt een dag. Dan ga ik helemaal los.

Maar wordt het clean of colourful?

1 ding staat voorop. Ga je met mij samenwonen? I'm in charge of the shopping baby.

picture of the day

2010-01-11T11:51:00.000-08:00

Deze foto maakt me blij.

zwart-wit, NYC & pin-up.

Eva Herzigova '92

life's a bag

2010-01-11T10:05:00.000-08:00

Ik ben een meisje. En meisjes houden van mooie spullen.

Er zijn ongeveer een biljoen blogs te vinden van jonge meiden die dagelijks hun laatste outfit showen.

En ja, daar zitten zeker trendsetters bij. Van die jaloersmakende modestokjes die de plank nooit misslaan. Zeer jaloersmakend.
Maar er zit ook een groot gedeelte op dat gewoon aan een vorm van virtueel narcisme lijdt. Niet ieder onzinnig detail van je leven is boeiend, en dat bij elkaar gegooid hoopje h&m/zara/topshop is het ook niet echt.

Persoonlijk ben ik niet zo'n ontzettend fashion victim. Uiteraard hou ik van mooie kleding. Maar ik heb niet de energie me 24/7 bezig te houden met wat ik zou moeten dragen. Misschien scheelt het ook dat ik een student ben. Als ik een Chanel-budget had zou ik misschien ook wel staan springen om zo'n fabulous modeblog.

Maar ook ik heb een grote zwakte, namelijk tassen. In feite niet meer dan een stukje samengenaaid materiaal met een hengsel aan.
Maar schijn bedriegd. Een tas is in feite een samenvatting van mijn leven. Van de opgefrommelde briefjes tot aan mijn telefoon, het zijn allemaal mini-deeltjes van mij.

En dat stukje leven, dat moet wel mooi verpakt worden.
Bij deze een paar schitterende, onbetaalbare exemplaren.

Voor een dagelijkse dosis onbetaalbare schoonheden, check eens:

www.purseblog.com

vier werelden

2010-01-10T18:13:00.000-08:00

Op de een of andere manier krijg ik altijd inspiratie om te schrijven als ik onderweg ben. In de auto, bus, trein. Als het beweegt en ik zit erin komen er zinsdelen opborrelen.

Dit korte verhaal heb ik herfst 09 geschreven.

Dinsdagmorgen, 08:32.

Mensen krioelen als mieren. Sommigen haastig, sommigen niet.
Het verschil is dat deze kolonie uiteen valt, en iedere deelnemer een andere eindbestemming heeft.

Dinsdagmorgen, 08: 34.

Met veel gekraak komt de trein tot stilstaan. Deuren slaan open, mensen stromen eruit.
De zitplaatsen zijn net 30 seconden leeg, en zullen direct weer worden opgevuld door de nieuwe stroom.

Dinsdagmorgen, 08:35.

In de voorlaatste coupe, tweede klas, zitten een viertal mensen.
Vier mensen die elkaar niet kennen. Vier mensen met allemaal een eigen wereld. En daar, in die trein op die vier zitplaatsen tegenover elkaar, worden die werelden even één.
Iedereen vraagt zich weleens af waar hun medereizigers naar op weg zijn, en vooral waarom ze zo chagrijnig kijken. Het mag dan wel vroeg zijn, niemand heeft zin om tegen zo’n rotkop aan te kijken.
Deze 4 mensen hebben allemaal een rotkop.

Tegen de richting in, aan de raamkant, zit een vrouw. Ze is een jaar of 35, maar ziet eruit als 42. Schoenen, kleding, tas, het is allemaal functioneel. Haar kapsel is futloos. Haar elleboog leunt op het plastic tafeltje aan de zijkant. Het futloze kapsel en haar futloze blik rusten in haar handpalm. Haar nagellak lijkt met iedere zucht meer af te bladderen.
35 is ze, en dit is het. Haar carrière is nooit van de grond gekomen. Ze is getrouwd met haar jeugdliefde. Blind van liefde dook ze in die witte jurk, en nog blinder van liefde vloog de pillenstrip in de prullenbak. Nu heeft ze 2 kinderen. De een heeft ADHD en de ander neemt het haar kwalijk dat papa nooit thuis is. Want dat is hij nooit. Papa heeft wel een carrière opgebouwd. Vliegt de hele wereld over, leeft voor zijn werk. En sinds twee maanden ook voor zijn vrouwelijke collega. De parfumgeur, de smsjes, de rekeningsafschriften voor dure cadeaus. Ze weet het allemaal.
Maar ze doet alsof ze geen idee heeft. Beter in een slecht huwelijk dan een bijstandsmoeder zijn die rond moet komen van een paar tientjes per week. Vandaag heeft ze de kinderen bij haar moeder gelaten. Ze gaat haar “ware” opwachten op het vliegveld. Ze heeft nog steeds hoop. Ze zijn niet voor niets al sinds hun jeugd samen.

Naast deze vrouw zit nog een vrouw. Eentje die overduidelijk in een hele andere wereld leeft.
Ze draagt een paar torenhoge pumps met vlijmscherpe hakken, die wel pijn moeten doen aan haar voeten. Verder een panty en een zachtroze, satijnen jurkje. Een leren jasje maakt het ensemble compleet. Met haar ranke, french manicure handen omklemt ze nerveus haar designertas. Ze heeft lang golvend haar zoals je dat alleen in glamourbladen ziet. De ingewikkelde oogmake-up omlijnt haar hertenogen. Ze is een model. Voor de buitenwereld is ze perfect. Jong, mooi, slank, succesvol, jaloersmakend. Voor haar casting agent is ze het zoveelste dikkerdje dat net 2 cm te klein is voor een internationale carrière. Haar maag rommelt, wringt, schreeuwt om eten. Al 3 dagen heeft ze nauwelijks gegeten, die paar centimeter teveel moet eraf. Al maandenlang heeft ze geen koolhydraat aangeraakt. Van casting naar casting, hier en daar een opdracht die het net niet is. Haar vriend en ouders vinden haar de laatste weken ongezellig. Haar vriendinnen ook. De afgelopen tijd spreken ze steeds vaker zonder haar af. Terwijl zij weer ergens in een hotel haar beautyslaap inlast, hangen zij in de stad met een cocktail.
Het zakje cocaïne brandt in haar zak, volgens haar agent mist ze het zelfvertrouwen om het ver te schoppen. Langzaam neemt ze de andere 3 reizigers op. God, wat moeten die een saai leven hebben.

Tegenover het model zit een man, fronsend in een boek te lezen. Hij is zo gewoon dat het woord gemiddeld moet zijn uitgevonden voor hem. Hij is van gemiddelde leeftijd, ziet er gemiddeld uit. Heeft zelfs een gemiddelde naam en baan. En toch is deze man gelukkig. Zijn leven is op orde, hij heeft een liefdevolle vrouw. Maar één ding is niet gemiddeld aan deze man. De tumor in zijn hersenen.
De laatste maanden kreeg hij steeds meer last van hoofdpijn en hij begon steeds vaker afspraken te vergeten. Vandaag is hij op weg naar zijn oncoloog, voor de uitslagen van al die tientallen onderzoeken die hij de laatste week is ondergaan. Maar hij is optimistisch. Zijn rotkop is niets meer dan de pure inspanning die het lezen van hem vergt. Bij het omslaan van een bladzijde stoot hij met zijn elleboog tegen het meisje naast hem aan. Ze lijkt het niet eens te merken.

Ze zit naast het raam. Haar ogen kijken niet, maar staren. Het landschap vliegt voorbij.
Ze is jong, een studente. Haar blonde haar krult een beetje. Haar tas staat tussen haar benen. De rits staat een stukje open en een laptop en een lading studieboeken laten zichzelf zien.
Haar hele leven ligt nog open. De trein heeft een vaste route, stopt bij vooraf vastgestelde stations en raast dan weer verder. Maar zij heeft geen idee waar ze heengaat. Haar leven is een trein die rijdt op een onafgemaakte spoorweg. Of ze links, rechts of rechtdoor zal gaan, ze heeft nog geen idee.

Dinsdagmorgen, 09:02.

Het eindstation is in zicht. Zuchtend komt de trein tot stilstand. Het model staat als eerste op, haar lange haren golven achter haar aan. Vanmiddag zal ze te horen krijgen dat haar uithongeren heeft uitbetaald. Eind deze week vliegt ze naar Parijs en paraderen haar lange benen over de catwalk van iedere bekende designer. Uiteindelijk zal ze de concurrentie, strijd naar perfectie en jaloerse blikken niet aankunnen. Ze heeft nog geen idee dat het zakje in haar tas uiteindelijk van haar beste vriend haar ergste vijand zal worden.

De futloze vrouw baant zich ook een weg naar de uitgang. Ze fatsoeneert haar kleding, haar afgebladderde nagellak glijdt door haar kapsel in een hoop het wat volume te geven. Maar het zakt uitgeput terug naar beneden. Vandaag zal ze met een gemaakte glimlach al haar hoop bij elkaar sprokkelen. Wanneer ze haar echtgenoot ziet komen aanlopen door de gate maakt haar hart een laatste sprongetje van liefde. Wanneer ze zijn blik ontmoet, weer ze zelf ook dat sprongetje het allerlaatste was. Binnen een halfuur vertelt hij haar dat hij haar verlaat voor zijn collega.

De gemiddelde man lijkt minder haast te hebben. In zijn hoofd spelen zich de scènes uit het boek zich nogmaals af. Hij heeft al een vermoeden welke wending het boek zal nemen. Waar hij echter geen vermoeden van heeft is de wending die zijn leven zal nemen. Vanmiddag zal zijn oncoloog hem vertellen dat de tumor kwaadaardig is. En zo groot, dat hij niet te bestrijden is. Hij zal genoeg tijd hebben om het boek uit te lezen, maar alle sequels blijven onaangeraakt.

Als laatste staat de studente op. Ze laat de meeste reizigers voorgaan.
Uiteindelijk stapt ze het perron op.

Ik zie de futloze vrouw, het model en de gemiddelde man de trappen aflopen. Ik schud mijn haar dat een beetje krullerig is uit elkaar en begin ook zelf te lopen. Naar mijn eindbestemming.

Praag

2010-01-10T17:22:00.000-08:00

Ik vind het altijd altijd leuk om andere plaatsen te bezoeken.

Het dagelijkse rondje school, supermarkt, stad wordt ook zo'n sleur.
Maar voor een leuk reisje is toch vaak tijd en geld nodig. In 2009 ontbrak het me aan deze combinatie, dus in 2010 wordt het tijd wat meer kilometers te overbruggen.

Ik heb al een goede start gemaakt, nieuwjaar heb ik doorgebracht in het mooie Praag.
Was wel al mijn tweede bezoek, dus niet helemaal nieuw.

Een stad waar oud & nieuw samenkomt, het metro-stelsel begrijpelijk is voor zwakke coördinatie vermogens (..) en de drank goedkoop.

Even wat wikipedia-info

Praag is de hoofdstad en grootste stad van de Centraal-Europese republiek Tsjechië. De officiële naam is hlavní město Praha, wat hoofdstad Praag betekent. De gemeente Praag vormt een eigen district (okres) en regio (kraj). Daarnaast is het de hoofdstad van de regio Midden-Bohemen, hoewel de stad daar geen deel van uitmaakt.

Praag wordt beschouwd als een van de mooiste steden van Europa en het historische centrum staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is dan ook de op vijf na meest toeristische stad van Europa. De Gouden Stad, zoals de bijnaam van Praag luidt, ligt aan de rivier de Moldau. Tot en met het jaar 1992 was Praag de hoofdstad van Tsjecho-Slowakije.

Aanraders:

De Praagse burcht (Sint-Vituskathedraal), Karelsbrug en Old town square met de astronomische klok. Toeristisch maar de moeite waard. Qua uitgaan leuke kroegen en clubs in overvloed.

But nothings says it better then..

Dobrý večer!

it all starts here..

2010-01-10T16:47:00.000-08:00

Al een tijdje speelde ik met het idee om een blog te starten.

Zoals de blognaam het al doet vermoeden, schrijf ik. Al jaren.

Ik schrijf over dingen die dagelijks zijn, me bezighouden, me irriteren en me inspireren.

En nu heb ik een plekje om die dingen kwijt te kunnen.

Wat betreft mijzelf: ik ben een 21-jarige studente. Ik hou van schrijven, glossy magazines lezen, tv-series, muziek, films, mooie foto's, sigaretten, sushi, terrasweer, slapen, geurkaarsen, handtassen, mooie quotes en reizen.

aangenaam.